Joe Pyler en co

Het vervolg…Een seizoen om nooit te vergeten.
(klik hier voor het voorgaande artikel)

Zoals reeds in één van de vorige edities van het Clubke aangekondigd zou het artikel “2005 een jaar van verandering en ontdekkingen” wellicht een vervolg kennen. Awel, hier zijn we ermee.

Hoopvol werd het vorige artikel afgesloten met het verlangen naar een ‘minstens even formidabel jaar als 2005’. En … ondertussen kunnen we alweer terugkijken op een watersportseizoen. Het was er alvast ééntje met veel water, vooral dan in augustus, met een uitschieter op maandag 14 augustus. Meer bepaald de wandeling, gekoppeld aan de clubreünie in Gent, zullen we niet licht vergeten. Verzopen waren we, doorweekt tot op het bot. Ook ons bezoekje aan de Anwerp Tall Ships Race staat in ons geheugen gegrift als nog doorweekter. De heenvaart ging nog, maar toen we aankwamen bij deze prachtige zeilschepen pakten de wolken zich samen tot een gigantisch dik donker pak. In volle haast ons bootje gedraaid en volle gas richting Kruibeke, maar het heeft niet mogen zijn. Zware stortregen, met hagelbollen en al, verplichtten ons om met ons open bootje snelheid te minderen en ons nog maar eens te laten doorweken.

Maar we hebben ook mooie momenten gekend. Tijdens de waterskirace in Kruibeke bijvoorbeeld. Die dag heeft de zon zich alvast aanwezig gemeld. En maar braden. Nadia braadde de worstjes en de hamburgers en het zonnetje braadde Nadia. “Schitterend” zou Dirk zeggen. Dirk dat is man van Betina en zij zijn de eigenaars van het al even “schitterende” bootje Veto genaamd.

En dan juli … alle warmte records sneuvelden als sneeuw voor de zon. Op 2 juli trokken we met 4 speedbootjes naar de bocht van Bath. De vier bootjes waren de Chapakis (voor wie het niet zou weten: Patje en Nadia), den Joe Pyler (Sionna, Alain en de kids Bob & Max), de Free I (van de broers) en de Veto (zie hierboven). Een probleemloze uitstap was het. We hebben in de appelzak gezwommen, geploeterd, gebarbecued en … ons laten verrassen door het snel opkomende tij. Maar verder een aangename ‘no-problems’ dag.

Eigenlijk, begon het eind 2003. In een vlaag van zinsverbijstering en opgepept door een sluimerende watersportmicrobe zijn we het watersportavontuur (terug) ingedoken. Ons bewust van het feit dat je in elke “nieuwe” hobby minstens één serieuze misstap begaat dachten we bij ons zelf dat dit dan ook best kon gebeuren op een moment dat dit nog te overleven was, namelijk in het begin…

Zodoende was de eerste stap gezet en werd er onbezonnen een (veel te duur) Zodiacje, een Mark3 Futura, in huis gehaald. Dan maar op zoek naar een geschikte plaats om dat bootje eens in het water te laten. Onze zoektocht bracht ons al snel naar het vermaarde Kruibeke. Gecharmeerd door de ontvangst en de sfeer werden we maar prompt lid en door onmiddellijk deel te nemen met het gerenommeerde “sluiten van het vaarseizoen” doken we meteen het clubleven in. Wat een start…

Het volgende vaarseizoen – dat van 2004 dus – kreeg de “gevreesde” watersportmicrobe hoe langer hoe meer vat op ons. Een paar korte toertjes op de Schelde en enkele bezoekjes aan het Veerse Meer hadden ons enerzijds duidelijk gemaakt dat ook onze jongens Bob en Max het wel zagen zitten om op enkele latten of op een drijvende schijf achter een bootje te hangen maar ook dat het vermogen en de vaareigenschappen van het Zodiacje zo’n een beetje ontoereikend waren. Dus op zoek naar oplossingen…

Ook het vrouwtje Sionna “de Mois” was niet te houden en had zich al snel ingeschreven voor een cursus “Vaarbewijs”. Nog voor het einde van het jaar – bericht ontvangen op 24 december ’04 – was ze al in het bezit van dit begeerde document.

Ondertussen hadden we al een beetje een beeld van vorm van de opvolging. Gezien de beperkte vrije tijd en het feit dat we ons op deze schaarse momenten toch vlot van de ene naar de andere plaats zouden moeten kunnen verplaatsen met ons bootje gingen we op zoek naar een rib. Dit is zo’n opblaasboot met harde kiel. Nadat er al verschillende modellen de revue gepasseerd waren hadden we tijdens de watersportbeurs in Gent onze zinnen al op een Zodiac Pro 9 gezet. Er werd een optie genomen en nadat we het geld op de rooster geteld hadden stonden we klaar om het order definitief te gaan plaatsen. Dit was echter buiten de waard gerekend. De waard is normaal iemand die achter de toog staat. In dit geval was deze spreekwoordelijke figuur echter iemand die zich in onze club meestal op de hoek van dit “hangmeubel” bevind namelijk Patje. Tussen pot en pint vertelden we hem van onze plannen. Hij repliceerde met het feit dat hij toch een interessant bootje wist staan en dat we daar toch ook maar eerst eens naar moesten gaan kijken. Steeds open voor goede raad kwam deze tip alvast niet in dovemansoren terecht. Dus toch maar eens gaan kijken… De vonk sloeg meteen over bij de eerste kennismaking. De naam was Joe. Joe Pyler, een rood/witte Stingray uit 1990. Na wat

over en weer gepraat en een grondig onderzoek werd er tot het bieden overgegaan. Al snel kwamen we tot een akkoord en enkele weken later – het was toen begin juni - konden we ons “schip” voorrijden in Kruibeke.

Vanaf dan tot eind juli hebben we elke vrije dag onzen “Joe” in het water kunnen leggen en er, dankzij ongelooflijk veel geluk met de weersomstandigheden, intens van onze Joe kunnen genieten. Onze nieuwe “vrienden”, Patje en Nadia, hebben het zich wellicht beklaagd. Geen enkel zondag waren ze nog gerust. Toch was niets te veel gevraagd en dankzij hun bereidwillige medewerking hebben we al heel wat mooie plekje op onze Schelde mogen ontdekken. Zo hebben we ondermeer zelfs kennis kunnen mogen maken met de zeezoogdieren die zich tegenwoordig op de Schelde begeven en waarvan er ondermeer al sprake was in de pers.

Iets verder stroomafwaarts zijn we zelfs volgende exemplaren tegenkomen die we met heel veel geduld op de gevoelige digitale plaat hebben kunnen vastleggen…

Op een zandplaat, iets voorbij de bocht van Bath, hebben we – en dit niet geheel zonder risico’s – volgend agressief exemplaar kunnen vastleggen.

Ondertussen blijkt dit beestje al voorbij de rede van Antwerpen, zelfs al in Kruibeke gesignaleerd te zijn…

Enfin, om een lang verhaal kort te maken en toch ook weer niet te ver af te wijken zouden we via deze weg iedereen die zich inzet voor ons clubje en/of bijdraagt tot de goede sfeer hier toch willen bedanken. Natuurlijk in het bijzonder ons Patje en zijn Nadia voor de geweldige momenten in 2005. Nu maar hopen dat 2006 minstens even formidabel wordt als 2005.